كوچه هاي بن بست در ذهن ماهستند.بيهوده به بزرگراهها نينديشيم.منتقل شد: http://amiraskari.blog.com
از این به بعد در آدرس بالا می نویسم.
به نظرم خیلی مهم است آدم در مورد هر کاری که عمرش را برایش می گذارد از خود بپرسد آیا ارزشش را دارد یا نه؟ راستش آدمهایی را می بینم که تمام روز خود را، که در نتیجه می شود تمام عمر خود را برای چیزهایی می گذرانند که درک نمی کنم ارزشش در چیست؟ارزش ماندگار و عمیقش در چیست؟گاهی خودم کارهایی می کنم که یادم می رود این سوال را از خودم بپرسم.گاهی وقتم جوری می گذرد که حتما می شد بهتر از آن و مفید تر، آن را مصرف کرد.
روزنگار*:
اگر پارازيت ضرر ندارد وزير بهداشت به مكان پر پارازيت نقل مكان كند
آغاز بمب گذاری کنار جاده ای سپاه در تهران – فاز وحشت
استاد دانشگاه تهران ترور شد
اعتراض سایت نظرسنجی تعیین محبوب ترین رهبر دنیا به خاطر ف ل ت ر شدن
*روزنگار تک جمله هایی هستند که می خوانم و می شنوم.لزوما صحت ندارند یا اعتقاد شخصی من نیستند.فقط هدف ثبت به عنوان روزنگاری و یادگار دورانها است در این روزگار ِ با دور تند.
"انسان بودن دشواری وظیفه است."جمله سنگینی است.از دهان مردی بیرون می آید که حرفهایش را با دقت گوش داده ام**.مذهبی که به آن باور دارم تکالیفی برای ما قرار داده است.دوستی دارم که در هر مرحله از زندگی اش تکالیفی را بر عهده خود می بیند و سعی میکند با تمام توان خود همه رنج ها را به جان بخرد و آن تکالیف را به جلو ببرد.این روزها فکر می کنم زندگی شکوفا کننده نمی تواند بر پایه تکالیف باشد.این روزها فکر می کنم برای شکوفا شدن روح هر انسانی نیازی به شناسایی تکالیف نیست.کافی است کشف کنیم چه راهی حالمان را بهتر می کند.رشد کردن در کدام مسیر ما را خوشحال تر می کند و آزادانه- اما جدی و هدفمند - آن مسیر را دنبال کنیم.باید در صحرای زندگی ول گشت و گلهای ریز زیر پا را دید.
*آهنگی است که در انتهای فیلم "دربار الی..." ساخته اصغر فرهادی پخش می شود.
**گفته احمد شاملو است.
